Σταύρος Χασάπης (1940-2025)
Σπούδασε στην École Nationale de la Cinématographie του Παρισιού και επιστρέφοντας στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του 1960, έφερε μαζί του τη γαλλική του παιδεία και την προτίμησή του στη γαλλική κινηματογραφική τεχνολογία. Για μία δεκαετία κινηματογράφησε αδιευκρίνιστο – αλλά αρκετά μεγάλο – αριθμό ταινιών μικρού μήκους μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, προετοιμάζοντας το έδαφος για τις σπουδαίες συνεργασίες που θα ακολουθούσαν από τη μεταπολίτευση και μετά.
Συγκαταλέγεται μεταξύ των κινηματογραφιστών που μεσουράνησαν κατά την περίοδο 1974-1995 και έγινε γνωστός τόσο για το έντονο ταπεραμέντο του, όσο και για την έμφαση στην τεχνική φωτογραφική αρτιότητα του έργου που υπέγραφε.
Η φιλμογραφία του περιλαμβάνει σημαντικές ταινίες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου:
- Η φόνισσα (1974), σκην. Κώστας Φέρρης
- Δι’ ασήμαντον αφορμήν (1974), σκην. Τάσος Ψαρράς
- Προμηθέας σε δεύτερο πρόσωπο (1975), σκην. Κώστας Φέρρης
- Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο (1978), σκην. Κώστας Φέρρης
- Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (1989), σκην. Νίκος Νικολαΐδης
- Μελόδραμα; (1980), σκην. Νίκος Παναγιωτόπουλος
- Η τιμή τής αγάπης (1984), σκην. Τώνια Μαρκετάκη
- Τόπος (1985), σκην. Αντουανέττα Αγγελίδη
- Καραβάν Σαράι (1986), σκην. Τάσος Ψαρράς
- Κρυστάλλινες νύχτες (1992), σκην. Τώνια Μαρκετάκη
- Τέλος εποχής (1994), σκην. Αντώνης Κόκκινος
Από το 1993 και για μία εικοσαετία υπήρξε στέλεχος του Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας, υπηρετώντας με αφοσίωση και αυστηρότητα ως υπεύθυνος προβολών και εκλέκτορας του Διεθνούς Τμήματος. Για μεγάλο μέρος της ίδιας περιόδου ήταν επίσης δάσκαλος φωτογραφίας στη σχολή κινηματογράφου και τηλεόρασης της Ευγενίας Χατζίκου.
Η Ένωση Ελλήνων Κινηματογραφιστών (GSC), σχεδόν από την ίδρυσή της, είχε ανακηρύξει τον Σταύρο ως Επίτιμο Μέλος της.
Μετά από μία δύσκολη περίοδο με προβλήματα υγείας, ο Σταύρος Χασάπης έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2025.
